Ode aan onze helden

Ik hoop dat meteen duidelijk is waar deze blog over gaat, namelijk ons supportteam. 100 km lopen zonder support en verzorging is onmogelijk, vandaar dat wij Koen en Ted bereid hadden gevonden om ons bij de checkpoints op te vangen. Maar dat deze mannen veranderden in oppermoeders, dat hadden wij dan ook weer niet verwacht.

Beide heren namen hun taak buitengewoon serieus. Er mocht geen dekentje worden opgevouwen, niet naar een kopje thee worden gereikt en niet eigenhandig naar dingen worden gezocht in koelboxen. Rugzakken werden direct afgenomen om bij te vullen, stoelen en bedden stonden klaar, voor warme dranken werd gezorgd. Alleen plassen mochten we zelf, alhoewel we vaak nog werden begeleid naar de toiletten ;-)

We moesten er even aan wennen, maar nu zien wij toch de voordelen van het kolonialisme weer in. Wat een luxe om je wensen voor bij het volgende checkpoint alvast door te kunnen geven, welk een voorrecht om de kuiten liefdevol te laten masseren, wat een service om op je wenken bediend te worden en wat héérlijk om twee mannen om je heen te hebben waarbij je in de ogen kunt lezen dat je het gewoon kán, die 100 km lopen.

Zelf waren wij niet altijd even gezellig op de checkpoints. En als je de hele tijd wordt gestimuleerd om niets te hoeven doen en vooral om dingen te vragen, dan komt de bitch in de vrouw behoorlijk snel naar boven. Maar ook daar wisten de heren prima mee om te gaan. Alleen als het om eten en drinken ging, waren ze behoorlijk streng. We werden gedwongen in ieder geval iets te eten en kregen dan als opdracht mee om tijdens de volgende etappe een banaan of een Snicker te eten. Dat een banaan zó vies kan smaken had ik nooit gedacht, en ook een broodje kaas was nauwelijks weg te krijgen. Maar om als vrouw geen zin te hebben in chocola, dat was toch wel het dieptepunt.

Ted controleerde telkens de hoeveelheid gedronken water en was nooit onder de indruk van mijn prestaties op dat vlak... Of ik wel wist waar die rugzak met waterreservoir voor was? (Sorry Ted, mijn moeder had vroeger al moeite om mij één glaasje ranja te laten drinken op een dag!)

Ons supportteam, we kunnen ze niet genoeg bedanken. Ook op de checkpoints waar ze officieel niet konden komen, waren ze er toch. Op de fiets. In de regen. Met een lach op het gezicht en een niet aflatend enthousiasme. Geen tijd om te slapen en steeds weer klaarstaan om natgeregende, vermoeide, altijd een weerwoord hebbende en geblesseerde dames op te vangen.

Ook bij de finish stonden onze helden ons op te wachten. Met een medaille en een fles champagne. Ons feliciterend met deze megaprestatie, maar laten we de rollen even omdraaien: zonder deze fantastische support hadden wij het niet gered, écht niet. Je kunt trainen wat je wilt, maar de mentale en fysieke support is hard nodig tijdens zo'n lange wandeltocht.

We hadden ons geen betere verzorgers kunnen wensen. Koen en Ted: jullie zijn onvervangbaar! Wel jammer voor ons dat jullie al getrouwd zijn, en misschien handig voor jullie echtgenotes om te lezen waartoe jullie allemaal in staat zijn ;-)

Dead Woman Resting In Peace

Het was mijn dag niet. Vanwege mijn blessure werden mijn kansen van het halen van de 100km door anderen (en mezelf) niet echt hoog ingeschat. Men dacht dat ik bij de 20 zou afhaken, ik zelf hoopte op minimaal een 40-je. Ik kwam mooi uit op 31,3km.

Het was een Series of Unfortunate Events wat mij van mijn 40km doel weerhield. Ten eerste viel het weer niet mee. Ik hoorde wel een keer of vijf dat het over een uur zou stoppen met regenen, maar daar klopte niets van. Ik kreeg nare flashbacks van onze Naaldwijk nachtmerrie.

Tweede minpunt, een gevolg van de eerste, het mulle zand dat omgetoverd werd in glibberige modder. Zo'n vier keer gleed mijn voet links terwijl mijn knie rechts wilde, en andersom. En toen besloot mijn achillespees mij van zijn bestaan te herinneren.

Derde minpunt, ook als gevolg van de eerste, het veelvoudig plassen door de kou en het miezerige weer. Tussen checkpoint 2 en 3 was het langste stuk van de Trailwalker trek - 12 km, waarvan 2,5 modder - en ik kon mijn plas niet meer ophouden (niet drinken is geen optie). Gelukkig kon ik mijn poncho als een soort tent gebruiken om een beetje privacy te behouden. Maar ja, vrouw zijnde, zonder plastuit, als je niet wil dat je jezelf helemaal natzeikt, dan moet je hurken. En daarvoor moet je door je knie. En daarna moet je weer opstaan....en daarna moet je weer.....opstaan....op, op, op!

Na mijn vierde poging en een hand vol modder lukte het me eindelijk weer op te staan, maar toen was het al gedaan. Mijn 'bum knee' begon een oude melodie te zingen, mijn achillespees zong tweede stem in perfecte harmonie, en door dat uitglijden had ik ook een plek onder mijn voet die een hele mooie bloedblaar beloofde te worden. Ik dacht, zal ik nou doorbijten, en toch voor de 40 gaan? Wil ik weer een week of zes rondhuppelen als Quasimodo? Nee. Heb ik zin in blaren en nog meer pijn? Nee! Niemand die van mij verwachtte dat ik het zou halen, en de rest van de dames gaan het zeker halen, dus de kiddies in Myanmar krijgen het geld sowieso. De twee roadrunners waren, en bleven een kilometer of meer voorop, en ik wilde Dead Woman Eveline's tempo niet doen dalen. I threw in the towel - of beter gezegd - the poncho. Ik had mijn andere teamgenoten graag over de finish zien lopen, maar de pijn deed me naar een bed verlangen. All this Dead Woman wanted was to rest in peace, and so she shall.

Ik heb nu wel de smaak te pakken voor lange afstanden, maar ik denk dat ik het bij de twintig hou, en voor geen andere doel dan het plezier van het lopen en de gezelligheid. R.I.P. D.W.W.

Happy Feet

We zijn inmiddels aardig op weg richting de 100 km, alhoewel dat doel ons nog altijd onwaarschijnlijk ver lijkt... Er zijn op verschillende continenten veertigers gelopen en binnenkort volgt de eerste (en hopelijk laatste!) zestiger.

Driemaal per week trainen vereist goede sokken. In het begin dacht ik dat het allemaal niet zo duur hoefde, maar goede sokken (lees: dure sokken) blijken toch niet onbelangrijk voor een blaarloos bestaan als wandelaar. (Overigens is alleen Esther daar nog in geslaagd en hoe lang dat nog voortduurt is een groot vraagteken... Zij vreest dat bij het verschijnen van het eerste exemplaar, zij de pijngrens direct dient te verleggen om zo de tocht uit te kunnen lopen...)

En zo raakten wij verknocht aan FALKE sokken. Even slikken bij de aanschaf, maar daarna wel op poezelige voetjes de kilometers af kunnen leggen. Inmiddels beschikken wij allen over een imposant arsenaal aan deze sokken. In verschillende kleuren, maten en lengtes. Dat bracht ons ertoe FALKE maar eens een mailtje te sturen. Het is tenslotte ook leuk om positieve feedback te krijgen in deze wereld van klachtenregens en juridisch getouwtrek.

FALKE beantwoordde onze mail met de mededeling dat zij onze wandeltocht een goed initiatief vond en dat wilde belonen door ons ieder een paar sokken te sturen. Een grote smile van oor tot oor viel op ieders gezicht te bespeuren na deze verrassende actie! Een paar dagen later arriveerde het sokkenpakket en what do you know? Er zaten nog meer goodies in. Wij werden er nog blijer van :-)

Gisteravond voor het trainingsloopje van 10 km (inmiddels peanuts) hebben wij daarom een teamfoto gemaakt om FALKE te bedanken. Bij deze:

FALKE....., bedankt!!! (En Bas ook bedankt voor je fotografische talenten ;-))

De wondere wereld van wandelen

Zo kan je het wel noemen, zeker als je (zoals wij) markante wandelaars met een steekje los hebt ontmoet! Ik hoop dat ik zo niet word, dat is een ding wat zeker is. (Schrik niet van de terminologie in deze blog, dat is slechts wandeltaal.)

Daar waar wij onder de indruk zijn van ons trainingsschema in het algemeen en het lopen van 25 km in het bijzonder, zijn er andere wandelaars die even een "veertiger" lopen. Let wel, ter voorbereiding op de zeventiende keer Vierdaagse van Nijmegen ('jammer dat ik vroeger niet meer tijd had, dan waren het er al dertig geweest...') of het lopen van een wekelijkse Kennedymars.

Laatstgenoemde is de officiële term voor 80 km lopen. Alleen maar omdat John F. Kennedy zich ooit eens afvroeg of de officieren van het US Marine Corps wel voldoende uithoudingsvermogen zouden hebben om 80 km binnen 20 uur te lopen. De man is al lang dood, en werd bovendien niet echt gezien als the brightest button in the box, maar het halen van deze afstand in 20 uur werd een rage. In Amerika was die slechts van korte duur (...), maar in Nederland organiseert men sindsdien elk jaar diverse Kennedymarsen. En dan zijn er dus ook nog gekken die niet alleen een keertje meedoen, maar ELKE mars willen lopen. Achter elkaar. Om dan de eretitel Kennedy Walker, Super Kennedy Walker en Master Kennedy Walker te verdienen. Het zou verboden moeten worden.

Toen ik een stukje opliep (ja ja, weer zo'n mooie wandelterm!) met een zekere meneer, heb ik mij reeds laten ontvallen dat hij gek was. Dat was er zo één die een veertiger liep om zo dadelijk elk weekend even een Kennedymars te lopen. En als kers op de taart van het jaar dronken worden, een uurtje slapen, en dan 100 km binnen 24 uur lopen. Op mijn vraag of hij in de winter ook gewoon doortrainde, was zijn antwoord 'alleen dertigjes'. Daarmee onze eerste 25 km tocht naar het rijk der ultieme beginners verwijzend... Zijn vrouw ging ook wel eens mee, maar daar trok hij zijn wandelschoenen niet eens voor aan, want dat ging slechts om 15 km.

Wij beginnen ons af te vragen hoeveel van dit soort gekken er rondlopen (toepasselijk ;-)) in wandelland. Want voor de gemiddelde Nederlander, zo durf ik wel te stellen, is 15 km al een hele kluif en geen afstand die je zomaar even wegloopt. Onze blarometer kent pieken en dalen, we besteden al ons spaargeld aan wandelsokken, wandelondergoed, wandelshirts, wandelhoofdlampjes, wandelvoetencrèmes, wandelponcho's, wandeltochten, wandelroutes, wandeldrinkbekers, en alles waar maar wandel voor staat. We rijden honderden kilometers om ergens te gaan wandelen en slepen duizenden euro's binnen voor het goede doel. We worden zelfs lichtelijk opgewonden als de Falke wandelsokken in de aanbieding zijn. Dat is redelijk triest. En dan zijn er toch nog mensen die gekker zijn dan wij!

Zaterdag 16 april lopen wij onze eerste veertiger. Ik ga voor het invoeren van nieuw wandeljargon: een Kennedymars minus 40. Met uiteindelijk doel een Kennedymars plus 20, ook wel de Trailwalker genoemd. En ik help mezelf hopen dat ik geen Master Kennedy Walker plus 20 wil worden!!!

Bless GPS

Zelfs met alle moderne hulpmiddelen van tegenwoordig is het voor driekwart van de teamleden niet eenvoudig op de plaats van bestemming aan te komen zonder problemen. God zij dank hebben wij een Commissaris Richtingsgevoel: Eveline.

Alles wat de commissaris roept, nemen de drie dames zondermeer voor waar aan. En zelfs dan kan het nog gebeuren dat er een foutje sluipt in het vinden van een startpunt voor een wandeling.

Een voorbeeld uit de praktijk: wij rijden weg bij kantoor in 2 auto's en spreken af om even langs de benzinepomp te rijden alvorens wij ons richten op de Schapendrift in Soest. Bij de eerste splitsing die zich voordoet, na ca. 500 meter, rijdt er één auto naar links, terwijl de andere auto netjes voorsorteert voor rechtdoor. Da's toch knap.

Maar goed, geen paniek, er is altijd nog de TomTom. Wij tikken in 'Soest, Schapendrift' en komen na het tanken aan op de plaats van bestemming. Maar waar is de andere helft van het team? Dankzij nog zo'n modern hulpmiddel, de mobiele telefoon, komen we er al snel achter dat de andere dames toch echt ook op de Schapendrift in Soest staan! Wij hadden ons niet gerealiseerd dat Soest nog dermate groot is, dat dit soort verwarring mogelijk is. Gelukkig weet onze Commissaris Richtingsgevoel dan dat er één helft op het noordelijke eind van de Schapendrift staat en de andere helft aan het zuidelijke eind. Blijkt de Schapendrift gewoon dwars door het bos te lopen! Tja, dat moet je dan ook maar weten. Je kan niet verwachten van een stel dames met het richtingsgevoel van een poffertje dat dat zomaar goed komt. Geef ons unieke specs en we komen er wel, maar maak er geen zoekplaatje van.

Ik maak mij toch enigszins zorgen over hoe wij kunnen waarborgen dat we straks tijdens de Trailwalker niet af gaan wijken van de route. Elke meter die we om moeten lopen tijdens een tocht van 100 km is mij toch echt één meter te veel! Gelukkig weet onze commissaris ook om te gaan met GPS gadgets anders dan die op de telefoon (die zorgen namelijk heel snel voor een lege batterij).

Het komt goed, echt. En soms herkennen we ineens dat we al eerder op een bepaalde plek zijn geweest. Een goed begin is het halve werk ;-)