Dead Woman Resting In Peace

Het was mijn dag niet. Vanwege mijn blessure werden mijn kansen van het halen van de 100km door anderen (en mezelf) niet echt hoog ingeschat. Men dacht dat ik bij de 20 zou afhaken, ik zelf hoopte op minimaal een 40-je. Ik kwam mooi uit op 31,3km.

Het was een Series of Unfortunate Events wat mij van mijn 40km doel weerhield. Ten eerste viel het weer niet mee. Ik hoorde wel een keer of vijf dat het over een uur zou stoppen met regenen, maar daar klopte niets van. Ik kreeg nare flashbacks van onze Naaldwijk nachtmerrie.

Tweede minpunt, een gevolg van de eerste, het mulle zand dat omgetoverd werd in glibberige modder. Zo'n vier keer gleed mijn voet links terwijl mijn knie rechts wilde, en andersom. En toen besloot mijn achillespees mij van zijn bestaan te herinneren.

Derde minpunt, ook als gevolg van de eerste, het veelvoudig plassen door de kou en het miezerige weer. Tussen checkpoint 2 en 3 was het langste stuk van de Trailwalker trek - 12 km, waarvan 2,5 modder - en ik kon mijn plas niet meer ophouden (niet drinken is geen optie). Gelukkig kon ik mijn poncho als een soort tent gebruiken om een beetje privacy te behouden. Maar ja, vrouw zijnde, zonder plastuit, als je niet wil dat je jezelf helemaal natzeikt, dan moet je hurken. En daarvoor moet je door je knie. En daarna moet je weer opstaan....en daarna moet je weer.....opstaan....op, op, op!

Na mijn vierde poging en een hand vol modder lukte het me eindelijk weer op te staan, maar toen was het al gedaan. Mijn 'bum knee' begon een oude melodie te zingen, mijn achillespees zong tweede stem in perfecte harmonie, en door dat uitglijden had ik ook een plek onder mijn voet die een hele mooie bloedblaar beloofde te worden. Ik dacht, zal ik nou doorbijten, en toch voor de 40 gaan? Wil ik weer een week of zes rondhuppelen als Quasimodo? Nee. Heb ik zin in blaren en nog meer pijn? Nee! Niemand die van mij verwachtte dat ik het zou halen, en de rest van de dames gaan het zeker halen, dus de kiddies in Myanmar krijgen het geld sowieso. De twee roadrunners waren, en bleven een kilometer of meer voorop, en ik wilde Dead Woman Eveline's tempo niet doen dalen. I threw in the towel - of beter gezegd - the poncho. Ik had mijn andere teamgenoten graag over de finish zien lopen, maar de pijn deed me naar een bed verlangen. All this Dead Woman wanted was to rest in peace, and so she shall.

Ik heb nu wel de smaak te pakken voor lange afstanden, maar ik denk dat ik het bij de twintig hou, en voor geen andere doel dan het plezier van het lopen en de gezelligheid. R.I.P. D.W.W.

Als je denkt dat je alles al gedaan hebt...

...is er altijd nog genoeg ruimte over voor nieuwe dingen! Als ik het zo uitdruk, klinkt het lekker positief.

Aangezien wij zaterdagmorgen 25 juni om 10.30 uur starten met onze 100 km loop, neemt de Trailwalker ons hoogstwaarschijnlijk mee de nachtelijke uren in. Dit is en blijft een aanname, want het zou natuurlijk kunnen dat we wind mee hebben, in combinatie met goede benen, en voor elf uur 's avonds de monsterlijke honderd hebben afgelegd. Dromen mag, maar laten we daar niet vanuit gaan.

Derhalve leek het ons nog een hele onderneming in het pikkedonker over de Hoge Veluwe te moeten lopen. Een perfecte aanleiding voor een fijn loopje. Op donderdagavond zouden wij daartoe een 'twintigje' gaan doen. Maarrrr, zomaar een twintigje is kinderspel, er moesten wat verzwarende omstandigheden worden gecreëerd!

Ten eerste was daar natuurlijk de standaard werkdag van minstens 8 uur, plus reistijd van anderhalf uur in het eindeloze fileleed dat Nederland heet. Daarbij kwam de reeds geplande Hollandse borrel op het werk. Daarbij kwam het onvoorstelbaar slechte weer (lees: poncho in de aanslag) en ten slotte was daar het Still To Buy lijstje dat moest worden afgewerkt.

Nou, die werkdag, daar draaien we ons hand niet meer voor om. Zo'n borrel ook niet echt, alhoewel dit een pittige was. Met patatkraam en andere Hollandse verleidingen voor de deur. Ik kreeg in eerste instantie een zeer verbaasde en ook ietwat geschokte blik toegeworpen door Anneke (zelf in het bezit van een blikje Cassis) toen ik werd gespot met een glaasje wijn in de hand. Of ik wel serieus bezig was. Gelukkig herstelde Anneke zich en hebben we later gezamenlijk nog een aantal glazen wijn gedronken. Het moet niet gekker worden ;-)

Toen onze collega's op hun gemak stonden uit te buiken en zich vermaakten met het helium uit de ballonnen (...), maakten wij ons klaar voor een fijne wandeling. Een mengeling van bewondering en 'houdt dat gewandel dan nooit meer op' viel ons ten deel toen we ons richting de stad begaven.

Na wat inkopen voor het Still To Buy lijstje (ik zei het eerder al, wandelen is gewoon f#*king expensive!) begonnen we rond 20.30 uur aan onze route.

Bij Dierentuin Amersfoort werden we het bos in gestuurd (no pun intended). Aanvankelijk was de teleurstelling groot toen het bij lange na nog niet donker genoeg was voor onze hoofdlampjes en wel nat genoeg voor de poncho's, maar toen er ineens van alles begon te bewegen en we onze eerste potloodventer in het oog kregen, werd het serieus. Beiden niet bang aangelegd, werd zelfs het SMS-geluidje van de telefoon geïnterpreteerd als een enge slangenroep...

Maar alles went en dus ook lopen in een bos in het donker. De hoofdlampjes bleken prima te werken en onze angst dat we nauwelijks vooruit zouden komen, bleek ongegrond. Goed, tot die conclusie gekomen, vonden we het eigenlijk wel mooi geweest. Maar toen moesten we nog 'even' van Soesterberg naar Amersfoort lopen. Wat is die weg eindeloos lang!!! Het was inmiddels ver na twaalven, dus de vermoeidheid begon een rol te spelen. Benen, knieën, achillespezen en voeten deden zeer, we begonnen ons hardop af te vragen wat er nou zo ontzettend leuk is aan wandelen en dat we volgend jaar ons geld wel beter zouden besteden. Zou de bus nog rijden? Nou..., tussen twee bushaltes in kwamen we er achter dat die bus wel degelijk reed. Helaas, we hadden dit over onszelf afgeroepen en wilden de klus afmaken.

Om 1:26 uur zat ik in de auto. Pfffft, nog een uur rijden en dan zou ik mijn vermoeide lijf eindelijk te ruste kunnen leggen. Ik viel meteen in slaap, maar één ding was ik vergeten: de wekker uit te zetten. Om zes uur werd ik dan ook bruut gewekt uit een oase van rust.

Ik kan niet wachten tot de Trailwalker begint... en vooral ook gelopen is!

Voorbereidingsperikelen

Serieus wandelen is echt nog niet zo simpel hoor. Gezien onze recente worstelingen met het GPS-apparaat, bereiden wij onze 60 danwel 70 kilometer training op de Hoge Veluwe nauwgezet voor.

Met een laptop in de aanslag, een geheugenstick, een desktop met internetaansluiting, een CD-ROM met kaartmateriaal en een doodgewone papieren kaart zetten wij de route uit. Er komt nog net geen kompas en passer aan te pas, maar het scheelt niet veel. Wij voelen ons alwetend en zelfverzekerd.

Bij het laden van de route werpt de eerste beer zich vol overgave op de weg. Het GPS-apparaat kent dit bestandsformaat niet. Wij vervloeken onze verzorger Ted voor zijn misplaatste zuinigheid, want waren wij eerst al tot de schokkende ontdekking gekomen dat zijn GPS maar liefst één Megabyte geheugen heeft (dat het nog bestaat in dit tijdperk van GIGAbytes!!), nu moeten we concluderen dat zijn speeltje ook niet met moderne GPS-coördinaten weet om te gaan.

Wat doe je als data niet gelezen kan worden? Juist ja, converteren is het toverwoord. Weer moeten wij de procedures omzeilen, want zomaar iets downloaden mag niet, maar dankzij de geheugenstick lukt het om een conversietooltje te installeren. En warempel, het blijkt te werken. De moderne coördinaten worden omgezet naar GPX waypoints (vakterminologie voor de gevorderde wandelaar) en voilà, er staat een lijntje op het scherm van de GPS. Het beschikbare kaartmateriaal is te groot om ook op de GPS te zetten, maar dat is toch slechts voor watjes. GPS is gewoon een kwestie van het pijltje op het lijntje weten te houden ;-) Esther is gerustgesteld.

Anneke niet. Die begint de checkpoints in te tekenen op de papieren kaart, scant onze route in, print deze uit in couleur en last but not least, lamineert het hele spul. We hebben nu dus de route in de GPS staan, een papieren kaart, een gelamineerde uitsnede van de papieren kaart én een gelamineerde uitsnede van de papieren kaart op één A4. Zou het dan toch gaan lukken deze keer?

Normaal gesproken maken wij ons niet zo druk over de route, als de kilometers maar worden gemaakt, maar deze keer is het supportteam er om ons te ondersteunen en dan willen we ze natuurlijk niet mislopen. Wij kijken hoe dan ook uit naar de massages!

Na de route in beeld te hebben gebracht, worden de enorme voorraden voedsel en water aangevuld en in de auto van het supportteam geladen. We zijn tenslotte geen militairen die alles op hun rug dragen. En 60 kilometer is best een eindje lopen.

Vanavond gaan de voorbereidingen nog even verder en dan zoeken we bijtijds ons mandje op. De start is om 6 uur bij Juffrouw Tok in Ede. Dat betekent om 5 uur in de auto zitten. Ach ja, je moet er wat voor over hebben...

Happy Feet

We zijn inmiddels aardig op weg richting de 100 km, alhoewel dat doel ons nog altijd onwaarschijnlijk ver lijkt... Er zijn op verschillende continenten veertigers gelopen en binnenkort volgt de eerste (en hopelijk laatste!) zestiger.

Driemaal per week trainen vereist goede sokken. In het begin dacht ik dat het allemaal niet zo duur hoefde, maar goede sokken (lees: dure sokken) blijken toch niet onbelangrijk voor een blaarloos bestaan als wandelaar. (Overigens is alleen Esther daar nog in geslaagd en hoe lang dat nog voortduurt is een groot vraagteken... Zij vreest dat bij het verschijnen van het eerste exemplaar, zij de pijngrens direct dient te verleggen om zo de tocht uit te kunnen lopen...)

En zo raakten wij verknocht aan FALKE sokken. Even slikken bij de aanschaf, maar daarna wel op poezelige voetjes de kilometers af kunnen leggen. Inmiddels beschikken wij allen over een imposant arsenaal aan deze sokken. In verschillende kleuren, maten en lengtes. Dat bracht ons ertoe FALKE maar eens een mailtje te sturen. Het is tenslotte ook leuk om positieve feedback te krijgen in deze wereld van klachtenregens en juridisch getouwtrek.

FALKE beantwoordde onze mail met de mededeling dat zij onze wandeltocht een goed initiatief vond en dat wilde belonen door ons ieder een paar sokken te sturen. Een grote smile van oor tot oor viel op ieders gezicht te bespeuren na deze verrassende actie! Een paar dagen later arriveerde het sokkenpakket en what do you know? Er zaten nog meer goodies in. Wij werden er nog blijer van :-)

Gisteravond voor het trainingsloopje van 10 km (inmiddels peanuts) hebben wij daarom een teamfoto gemaakt om FALKE te bedanken. Bij deze:

FALKE....., bedankt!!! (En Bas ook bedankt voor je fotografische talenten ;-))

Bless GPS

Zelfs met alle moderne hulpmiddelen van tegenwoordig is het voor driekwart van de teamleden niet eenvoudig op de plaats van bestemming aan te komen zonder problemen. God zij dank hebben wij een Commissaris Richtingsgevoel: Eveline.

Alles wat de commissaris roept, nemen de drie dames zondermeer voor waar aan. En zelfs dan kan het nog gebeuren dat er een foutje sluipt in het vinden van een startpunt voor een wandeling.

Een voorbeeld uit de praktijk: wij rijden weg bij kantoor in 2 auto's en spreken af om even langs de benzinepomp te rijden alvorens wij ons richten op de Schapendrift in Soest. Bij de eerste splitsing die zich voordoet, na ca. 500 meter, rijdt er één auto naar links, terwijl de andere auto netjes voorsorteert voor rechtdoor. Da's toch knap.

Maar goed, geen paniek, er is altijd nog de TomTom. Wij tikken in 'Soest, Schapendrift' en komen na het tanken aan op de plaats van bestemming. Maar waar is de andere helft van het team? Dankzij nog zo'n modern hulpmiddel, de mobiele telefoon, komen we er al snel achter dat de andere dames toch echt ook op de Schapendrift in Soest staan! Wij hadden ons niet gerealiseerd dat Soest nog dermate groot is, dat dit soort verwarring mogelijk is. Gelukkig weet onze Commissaris Richtingsgevoel dan dat er één helft op het noordelijke eind van de Schapendrift staat en de andere helft aan het zuidelijke eind. Blijkt de Schapendrift gewoon dwars door het bos te lopen! Tja, dat moet je dan ook maar weten. Je kan niet verwachten van een stel dames met het richtingsgevoel van een poffertje dat dat zomaar goed komt. Geef ons unieke specs en we komen er wel, maar maak er geen zoekplaatje van.

Ik maak mij toch enigszins zorgen over hoe wij kunnen waarborgen dat we straks tijdens de Trailwalker niet af gaan wijken van de route. Elke meter die we om moeten lopen tijdens een tocht van 100 km is mij toch echt één meter te veel! Gelukkig weet onze commissaris ook om te gaan met GPS gadgets anders dan die op de telefoon (die zorgen namelijk heel snel voor een lege batterij).

Het komt goed, echt. En soms herkennen we ineens dat we al eerder op een bepaalde plek zijn geweest. Een goed begin is het halve werk ;-)

Aangenaam!

Op een zonnige zondag voor de lente officieel begon, waren wij reeds om 9.00 uur in de ochtend paraat in Amersfoort voor wederom een trainingsloop. 20 Kilometer stond er op het programma, maar voordat we van start gingen, moest er eerst een teamfoto worden genomen. Dan weet de lezer (en donateur natuurlijk!) ook met wie hij of zij van doen heeft.

Drie uitdagingen bij het maken van de teamfoto. Uitdaging één: de fotograaf is ook teamlid. Uitdaging twee: sommige teamleden hebben hoogtevrees. Uitdaging drie: de fotograaf had bedacht dat het wel leuk zou zijn om op een verhoging te gaan staan ;-)

Met de eerste uitdaging was rekening gehouden in de vorm van een statief en een draadloze afstandsbediening. De tweede uitdaging was gewoon een kwestie van doorzetten. Aangezien daar bij deze hele Trailwalker toch al sprake van is, werd er ook niet gepiept, maar gewoon gedaan. Uitdaging drie was daarmee opgelost. En dit is 'm geworden:




Vervolgens werd de 20 km met redelijk gemak doorstaan, daarbij natuurlijk geholpen door fantastisch weer en een heerlijke temperatuur. De verleiding was groot om op een terras in Amersfoort aan de wijn en het bier te gaan, maar met de Trailwalker in het vooruitzicht worden de dames verstandig en neemt de behoefte aan alcohol af. Anneke vraagt zich wel serieus af of er gerookt mag worden op de Veluwe...