...is er altijd nog genoeg ruimte over voor nieuwe dingen! Als ik het zo uitdruk, klinkt het lekker positief.
Aangezien wij zaterdagmorgen 25 juni om 10.30 uur starten met onze 100 km loop, neemt de Trailwalker ons hoogstwaarschijnlijk mee de nachtelijke uren in. Dit is en blijft een aanname, want het zou natuurlijk kunnen dat we wind mee hebben, in combinatie met goede benen, en voor elf uur 's avonds de monsterlijke honderd hebben afgelegd. Dromen mag, maar laten we daar niet vanuit gaan.
Derhalve leek het ons nog een hele onderneming in het pikkedonker over de Hoge Veluwe te moeten lopen. Een perfecte aanleiding voor een fijn loopje. Op donderdagavond zouden wij daartoe een 'twintigje' gaan doen. Maarrrr, zomaar een twintigje is kinderspel, er moesten wat verzwarende omstandigheden worden gecreëerd!
Ten eerste was daar natuurlijk de standaard werkdag van minstens 8 uur, plus reistijd van anderhalf uur in het eindeloze fileleed dat Nederland heet. Daarbij kwam de reeds geplande Hollandse borrel op het werk. Daarbij kwam het onvoorstelbaar slechte weer (lees: poncho in de aanslag) en ten slotte was daar het Still To Buy lijstje dat moest worden afgewerkt.
Nou, die werkdag, daar draaien we ons hand niet meer voor om. Zo'n borrel ook niet echt, alhoewel dit een pittige was. Met patatkraam en andere Hollandse verleidingen voor de deur. Ik kreeg in eerste instantie een zeer verbaasde en ook ietwat geschokte blik toegeworpen door Anneke (zelf in het bezit van een blikje Cassis) toen ik werd gespot met een glaasje wijn in de hand. Of ik wel serieus bezig was. Gelukkig herstelde Anneke zich en hebben we later gezamenlijk nog een aantal glazen wijn gedronken. Het moet niet gekker worden ;-)
Toen onze collega's op hun gemak stonden uit te buiken en zich vermaakten met het helium uit de ballonnen (...), maakten wij ons klaar voor een fijne wandeling. Een mengeling van bewondering en 'houdt dat gewandel dan nooit meer op' viel ons ten deel toen we ons richting de stad begaven.
Na wat inkopen voor het Still To Buy lijstje (ik zei het eerder al, wandelen is gewoon f#*king expensive!) begonnen we rond 20.30 uur aan onze route.
Bij Dierentuin Amersfoort werden we het bos in gestuurd (no pun intended). Aanvankelijk was de teleurstelling groot toen het bij lange na nog niet donker genoeg was voor onze hoofdlampjes en wel nat genoeg voor de poncho's, maar toen er ineens van alles begon te bewegen en we onze eerste potloodventer in het oog kregen, werd het serieus. Beiden niet bang aangelegd, werd zelfs het SMS-geluidje van de telefoon geïnterpreteerd als een enge slangenroep...
Maar alles went en dus ook lopen in een bos in het donker. De hoofdlampjes bleken prima te werken en onze angst dat we nauwelijks vooruit zouden komen, bleek ongegrond. Goed, tot die conclusie gekomen, vonden we het eigenlijk wel mooi geweest. Maar toen moesten we nog 'even' van Soesterberg naar Amersfoort lopen. Wat is die weg eindeloos lang!!! Het was inmiddels ver na twaalven, dus de vermoeidheid begon een rol te spelen. Benen, knieën, achillespezen en voeten deden zeer, we begonnen ons hardop af te vragen wat er nou zo ontzettend leuk is aan wandelen en dat we volgend jaar ons geld wel beter zouden besteden. Zou de bus nog rijden? Nou..., tussen twee bushaltes in kwamen we er achter dat die bus wel degelijk reed. Helaas, we hadden dit over onszelf afgeroepen en wilden de klus afmaken.
Om 1:26 uur zat ik in de auto. Pfffft, nog een uur rijden en dan zou ik mijn vermoeide lijf eindelijk te ruste kunnen leggen. Ik viel meteen in slaap, maar één ding was ik vergeten: de wekker uit te zetten. Om zes uur werd ik dan ook bruut gewekt uit een oase van rust.
Ik kan niet wachten tot de Trailwalker begint... en vooral ook gelopen is!
vrijdag 17 juni 2011
vrijdag 3 juni 2011
Training en herstel
Met de ruim 60 kilometer van gisteren, Hemelvaart, zit de training voor de Trailwalker er op. Wat nog volgt zijn trainingsloopjes met een maximum van 20 kilometer en dan zal het, over 3 weken, moeten gebeuren.
De laatste training heeft aan deze kant geresulteerd in een zere knie, oprukkende hitte uitslag, 1 hele blaar en een overmannende vermoeidheid. Vandaag, the day after, heb ik afwisselend doorgebracht omringd door smeerseltjes, en slapen en wat werken. En toch voel ik me dik in orde.
Wij oefenden voor het eerst samen met ons support team, en familie :-). Wat een zegen, zo'n support team. Ted verandert direct in een Oppermoeder. "Een banaan? Een pannenkoek? Wat salade? Wat wil je op je broodje? Je moet wel eten!" En Koen is er voor de bemoedigende woorden, de tips (loop alsof de pijn er niet is) en de massage. Precies als op het werk houdt hij het team bij elkaar. De rotsvaste overtuiging van de heren na afloop dat we de 100 kilometer gaan uitlopen sterkt ons ook, en daarmee is de strijd al voor de helft gestreden, vertrouwen is alles.
Nog 3 weken en dan is het zo ver. Honderd kilometer in dertig uur. Met het schema van Koen in de hand weten we precies wat we moeten doen. Het is spannend, het is eng en we verheugen ons er op. Na alle trainingsuren zijn we er klaar voor. Kom maar op!
De laatste training heeft aan deze kant geresulteerd in een zere knie, oprukkende hitte uitslag, 1 hele blaar en een overmannende vermoeidheid. Vandaag, the day after, heb ik afwisselend doorgebracht omringd door smeerseltjes, en slapen en wat werken. En toch voel ik me dik in orde.
Wij oefenden voor het eerst samen met ons support team, en familie :-). Wat een zegen, zo'n support team. Ted verandert direct in een Oppermoeder. "Een banaan? Een pannenkoek? Wat salade? Wat wil je op je broodje? Je moet wel eten!" En Koen is er voor de bemoedigende woorden, de tips (loop alsof de pijn er niet is) en de massage. Precies als op het werk houdt hij het team bij elkaar. De rotsvaste overtuiging van de heren na afloop dat we de 100 kilometer gaan uitlopen sterkt ons ook, en daarmee is de strijd al voor de helft gestreden, vertrouwen is alles.
Nog 3 weken en dan is het zo ver. Honderd kilometer in dertig uur. Met het schema van Koen in de hand weten we precies wat we moeten doen. Het is spannend, het is eng en we verheugen ons er op. Na alle trainingsuren zijn we er klaar voor. Kom maar op!
woensdag 1 juni 2011
Voorbereidingsperikelen
Serieus wandelen is echt nog niet zo simpel hoor. Gezien onze recente worstelingen met het GPS-apparaat, bereiden wij onze 60 danwel 70 kilometer training op de Hoge Veluwe nauwgezet voor.
Met een laptop in de aanslag, een geheugenstick, een desktop met internetaansluiting, een CD-ROM met kaartmateriaal en een doodgewone papieren kaart zetten wij de route uit. Er komt nog net geen kompas en passer aan te pas, maar het scheelt niet veel. Wij voelen ons alwetend en zelfverzekerd.
Bij het laden van de route werpt de eerste beer zich vol overgave op de weg. Het GPS-apparaat kent dit bestandsformaat niet. Wij vervloeken onze verzorger Ted voor zijn misplaatste zuinigheid, want waren wij eerst al tot de schokkende ontdekking gekomen dat zijn GPS maar liefst één Megabyte geheugen heeft (dat het nog bestaat in dit tijdperk van GIGAbytes!!), nu moeten we concluderen dat zijn speeltje ook niet met moderne GPS-coördinaten weet om te gaan.
Wat doe je als data niet gelezen kan worden? Juist ja, converteren is het toverwoord. Weer moeten wij de procedures omzeilen, want zomaar iets downloaden mag niet, maar dankzij de geheugenstick lukt het om een conversietooltje te installeren. En warempel, het blijkt te werken. De moderne coördinaten worden omgezet naar GPX waypoints (vakterminologie voor de gevorderde wandelaar) en voilà, er staat een lijntje op het scherm van de GPS. Het beschikbare kaartmateriaal is te groot om ook op de GPS te zetten, maar dat is toch slechts voor watjes. GPS is gewoon een kwestie van het pijltje op het lijntje weten te houden ;-) Esther is gerustgesteld.
Anneke niet. Die begint de checkpoints in te tekenen op de papieren kaart, scant onze route in, print deze uit in couleur en last but not least, lamineert het hele spul. We hebben nu dus de route in de GPS staan, een papieren kaart, een gelamineerde uitsnede van de papieren kaart én een gelamineerde uitsnede van de papieren kaart op één A4. Zou het dan toch gaan lukken deze keer?
Normaal gesproken maken wij ons niet zo druk over de route, als de kilometers maar worden gemaakt, maar deze keer is het supportteam er om ons te ondersteunen en dan willen we ze natuurlijk niet mislopen. Wij kijken hoe dan ook uit naar de massages!
Na de route in beeld te hebben gebracht, worden de enorme voorraden voedsel en water aangevuld en in de auto van het supportteam geladen. We zijn tenslotte geen militairen die alles op hun rug dragen. En 60 kilometer is best een eindje lopen.
Vanavond gaan de voorbereidingen nog even verder en dan zoeken we bijtijds ons mandje op. De start is om 6 uur bij Juffrouw Tok in Ede. Dat betekent om 5 uur in de auto zitten. Ach ja, je moet er wat voor over hebben...
Met een laptop in de aanslag, een geheugenstick, een desktop met internetaansluiting, een CD-ROM met kaartmateriaal en een doodgewone papieren kaart zetten wij de route uit. Er komt nog net geen kompas en passer aan te pas, maar het scheelt niet veel. Wij voelen ons alwetend en zelfverzekerd.
Bij het laden van de route werpt de eerste beer zich vol overgave op de weg. Het GPS-apparaat kent dit bestandsformaat niet. Wij vervloeken onze verzorger Ted voor zijn misplaatste zuinigheid, want waren wij eerst al tot de schokkende ontdekking gekomen dat zijn GPS maar liefst één Megabyte geheugen heeft (dat het nog bestaat in dit tijdperk van GIGAbytes!!), nu moeten we concluderen dat zijn speeltje ook niet met moderne GPS-coördinaten weet om te gaan.
Wat doe je als data niet gelezen kan worden? Juist ja, converteren is het toverwoord. Weer moeten wij de procedures omzeilen, want zomaar iets downloaden mag niet, maar dankzij de geheugenstick lukt het om een conversietooltje te installeren. En warempel, het blijkt te werken. De moderne coördinaten worden omgezet naar GPX waypoints (vakterminologie voor de gevorderde wandelaar) en voilà, er staat een lijntje op het scherm van de GPS. Het beschikbare kaartmateriaal is te groot om ook op de GPS te zetten, maar dat is toch slechts voor watjes. GPS is gewoon een kwestie van het pijltje op het lijntje weten te houden ;-) Esther is gerustgesteld.
Anneke niet. Die begint de checkpoints in te tekenen op de papieren kaart, scant onze route in, print deze uit in couleur en last but not least, lamineert het hele spul. We hebben nu dus de route in de GPS staan, een papieren kaart, een gelamineerde uitsnede van de papieren kaart én een gelamineerde uitsnede van de papieren kaart op één A4. Zou het dan toch gaan lukken deze keer?
Normaal gesproken maken wij ons niet zo druk over de route, als de kilometers maar worden gemaakt, maar deze keer is het supportteam er om ons te ondersteunen en dan willen we ze natuurlijk niet mislopen. Wij kijken hoe dan ook uit naar de massages!
Na de route in beeld te hebben gebracht, worden de enorme voorraden voedsel en water aangevuld en in de auto van het supportteam geladen. We zijn tenslotte geen militairen die alles op hun rug dragen. En 60 kilometer is best een eindje lopen.
Vanavond gaan de voorbereidingen nog even verder en dan zoeken we bijtijds ons mandje op. De start is om 6 uur bij Juffrouw Tok in Ede. Dat betekent om 5 uur in de auto zitten. Ach ja, je moet er wat voor over hebben...
zondag 22 mei 2011
Lijfsverschijnselen
Nu we zo tussen de 40 en de 80 kilometer per week lopen laat het lijf meer en meer van zich horen. Zo zijn er de veel besproken blaren, de spierpijn en de stramheid na lange tochten, de broodnodige rust (en het lichaam geeft keurig aan wanneer de geest te hard wil gaan) en de honger. De benen worden strakker maar ik ben in elk geval nog geen gram afgevallen. Niet heel raar als het menu bekeken wordt. Ik eet inmiddels als een bouwvakker en overweeg serieus lepel en vork te vervangen door een spade en een hooivork. Hoe meer voedsel er naar binnen gewerkt kan worden, hoe beter.
Een nieuw lijfsverschijnsel is de hitte uitslag. Vorige week, tijdens de pauze, legde ik de benen te rusten op een terras. Schoenen en sokken uit. Een groep dames die het Pieterpad lopen, schuifelen langs, wijzen op mijn benen en roepen uit: "Oh kijk, hitte uitslag! Pas maar op, bij ons zat het tot aan de onderbroek!". Het zijn niet de berichten die je wilt horen als je je mentaal aan het voorbereiden bent op de laatste 20 kilometer van die dag.
Dus toen ik gisteren, na een zeer warme Zuiderzeetocht, had genoten van een verkwikkende douche heb ik de benen onderworpen aan een nauwkeurige inspectie. De uitslag rukt op maar blijft voorlopig gelukkig netjes tot net onder de knie. De voeten en kuiten zijn inmiddels bedekt met paarse, ietwat opgezwollen plekken. Een feest voor het oog.
Wie nog steeds in de veronderstelling leeft dat een lijf mooier wordt van intensief bewegen hoeft slechts één blik op mijn onderdanen te werpen om direct uit de droom geholpen te worden. Wat een freak show.
Een nieuw lijfsverschijnsel is de hitte uitslag. Vorige week, tijdens de pauze, legde ik de benen te rusten op een terras. Schoenen en sokken uit. Een groep dames die het Pieterpad lopen, schuifelen langs, wijzen op mijn benen en roepen uit: "Oh kijk, hitte uitslag! Pas maar op, bij ons zat het tot aan de onderbroek!". Het zijn niet de berichten die je wilt horen als je je mentaal aan het voorbereiden bent op de laatste 20 kilometer van die dag.
Dus toen ik gisteren, na een zeer warme Zuiderzeetocht, had genoten van een verkwikkende douche heb ik de benen onderworpen aan een nauwkeurige inspectie. De uitslag rukt op maar blijft voorlopig gelukkig netjes tot net onder de knie. De voeten en kuiten zijn inmiddels bedekt met paarse, ietwat opgezwollen plekken. Een feest voor het oog.
Wie nog steeds in de veronderstelling leeft dat een lijf mooier wordt van intensief bewegen hoeft slechts één blik op mijn onderdanen te werpen om direct uit de droom geholpen te worden. Wat een freak show.
woensdag 18 mei 2011
d'Urinelle
Wat een edele naam voor een ordinair hulpstuk: het plastuitje. Eveline berichtte er eerder in deze blog al eens over. Wij dames komen nogal eens in nood tijdens het lopen van steeds langere stukken. Het wormvormig aanhangsel waar de heren wél over beschikken wordt dan node gemist om de blaas te legen zonder dat de halve wereld meekijkt...
Er is dus een oplossing, maar wat voor één. Alleen de naam al. Urinelle. Je plast er óf spontaan van in je broek (van het lachen) óf er treedt een acute en algehele plasblokkade op. Dat kan toch niet de bedoeling zijn van deze naam, die ongetwijfeld zorgvuldig overwogen is door een heel team van marketeers en reclamemakers.
Bij het lezen van de gebruiksaanwijzing krijg ik het gevoel dat dit fenomeen weleens uit België zou kunnen komen. Het taalgebruik is hilarisch, als ook de afbeeldingen die er bij staan. Toch klopt er iets niet. Op de afbeeldingen staat een figuur die gebruik maakt van de Urinelle, maar in combinatie met een WC-pot. Ja, als die er stond, zou de hele Urinelle overbodig zijn! Als we kunnen kiezen tussen gedoe met een plastuit en het risico op een natte broek of een WC-pot, dan is de keuze snel gemaakt. Maar goed, als we ooit toch zouden overwegen de Urinelle te gebruiken, dan weten we in ieder geval dat we de wijde opening over Het Genitaal (het lijkt ineens vele malen groter!) moeten plaatsen en deze vervolgens moeten richten op het doel. En als we dan toch het wormvormig aanhangsel nabootsen, kunnen we best naast de pot piesen, dat gebeurt in het echt tenslotte ook vaker wel dan niet ;-)
Ten slotte wordt de potentiële gebruiker van de Urinelle nog gewaarschuwd dat het gebruik van de plastuit in het begin een vreemd gevoel kan geven, waarbij het kokertje warm aanvoelt. Tjonge, hoe zou dat nou komen?!?
Misschien is de Urinelle een kwestie van slechte marketing. Het gebeurt tenslotte regelmatig dat een product iets te onnadenkend in de markt wordt gezet. Denk aan de introductie van de Fiat Croma, jaren nadat Croma bekend stond als bakboter in Nederland. Urinelle wekt bij ons associaties op met onwelriekende lichaamssappen, steegjes met wildplassers en, kijkend naar de afbeeldingen in de gebruiksaanwijzing, zelfs met... afijn vul dat zelf maar in.
Er is dus een oplossing, maar wat voor één. Alleen de naam al. Urinelle. Je plast er óf spontaan van in je broek (van het lachen) óf er treedt een acute en algehele plasblokkade op. Dat kan toch niet de bedoeling zijn van deze naam, die ongetwijfeld zorgvuldig overwogen is door een heel team van marketeers en reclamemakers.
Bij het lezen van de gebruiksaanwijzing krijg ik het gevoel dat dit fenomeen weleens uit België zou kunnen komen. Het taalgebruik is hilarisch, als ook de afbeeldingen die er bij staan. Toch klopt er iets niet. Op de afbeeldingen staat een figuur die gebruik maakt van de Urinelle, maar in combinatie met een WC-pot. Ja, als die er stond, zou de hele Urinelle overbodig zijn! Als we kunnen kiezen tussen gedoe met een plastuit en het risico op een natte broek of een WC-pot, dan is de keuze snel gemaakt. Maar goed, als we ooit toch zouden overwegen de Urinelle te gebruiken, dan weten we in ieder geval dat we de wijde opening over Het Genitaal (het lijkt ineens vele malen groter!) moeten plaatsen en deze vervolgens moeten richten op het doel. En als we dan toch het wormvormig aanhangsel nabootsen, kunnen we best naast de pot piesen, dat gebeurt in het echt tenslotte ook vaker wel dan niet ;-)
Ten slotte wordt de potentiële gebruiker van de Urinelle nog gewaarschuwd dat het gebruik van de plastuit in het begin een vreemd gevoel kan geven, waarbij het kokertje warm aanvoelt. Tjonge, hoe zou dat nou komen?!?
Misschien is de Urinelle een kwestie van slechte marketing. Het gebeurt tenslotte regelmatig dat een product iets te onnadenkend in de markt wordt gezet. Denk aan de introductie van de Fiat Croma, jaren nadat Croma bekend stond als bakboter in Nederland. Urinelle wekt bij ons associaties op met onwelriekende lichaamssappen, steegjes met wildplassers en, kijkend naar de afbeeldingen in de gebruiksaanwijzing, zelfs met... afijn vul dat zelf maar in.
zondag 15 mei 2011
Lessons learned
Inmiddels zijn wij op het punt aangekomen dat de schat aan wandelervaring gedeeld kan worden met de buitenwereld. De buitenwereld die wel over voldoende gezond verstand beschikt om niet op een dag te denken, 100 kilometer in 30 uur, dat kan best. Na dit weekend twee dagen achtereen veertig kilometer afgelegd te hebben (en wat zagen we er tegenop) geef ik u de volgende dingen ter overweging.
GPS-en schijnen ook de meest richtingsgevoel-gehandicapten moeiteloos door deze bizarre wereld te kunnen loodsen. Na enige desastreuze ervaringen gaven wij het nog één kans. Zonder onze Commissaris Richtingsgevoel togen wij op pad met een route van een tweedaagse wandeltocht die binnenkort wordt georganiseerd in de wonderschone Achterhoek. Geladen in de GPS, maar voor de zekerheid ook uitgetekend op een hopeloos ouderwetse kaart.
Het ging fabuleus! Het vertrouwen in eigen kunnen groeide buitensporig snel en een lichte euforie maakte zich van ons meester. De eerste 8 kilometer... Toen bevonden we ons opeens in de rechterbovenhoek van de kaart, alwaar wij ons 2 minuten daarvoor toch heus links onderin zagen bewegen. Gedrieen kwamen wij vlot tot de conclusie dat de moderne GPS niet voor ons is gemaakt, en het ding verdween in de rugzak. Verder met de kaart, en het liep heerlijk.
Op 32 kilometer kwam Het Inzicht dat het wellicht mogelijk zou kunnen zijn dat de route van Dag 2 geladen was in de edele GPS, maar dat de met veel moeite uitgestippelde route op de kaart toch best van Dag 1 zou kunnen zijn. De slappe lach was het enige dat er nog opzat.
En lachen helpt een mens de kilometers door. De eerste 40 zijn door ons alle 3 glansrijk doorstaan, en redelijk blaarloos! Gezien eerdere ervaringen een enorme opsteker. De tweede 40 kilometer bleek voor een van ons helaas te ver, het lijf had rust nodig en een lijf laat zich niet negeren.
En zo lopen we met zijn 2-en op de bonnefooi (GPS en kaarten zijn voor watjes) op de kop af 40 kilometer. Met brandende voetzolen en met krampende spieren, maar we lopen door. Na 16 kilometers branden wij een kaarsje in de Willibrord Abdij in de Slangenburg, alle hulp is welkom, en even later eten we pannenkoeken. Er komen stukken waarbij we in een heuse trance lopen (wat een fabuleuze ervaring!) en er komen stukken waar geen einde aan lijkt te komen. Op de 35 kilometer gokken we het erop en gooien er een biertje en een wijntje in, met nog maar 5 kilometer te gaan moet dat kunnen. En ook al strompelen we van het terras af, na een paar honderd meter gaat het warempel weer en we komen heelhuids thuis. Trots, dolblij en met vertrouwen. Vertrouwen dat die honderd kilometer uitgelopen gaan worden. Wat een heerlijk gevoel!
Meer lessons learned, mocht u plannen hebben ons lichtend voorbeeld te volgen, vindt u in de update van de DWW Nieuwsbrief die alle sponsoren en andere geïnteresseerden binnenkort ontvangen, http://www.digitalexposurephotography.nl/update/index.html.
GPS-en schijnen ook de meest richtingsgevoel-gehandicapten moeiteloos door deze bizarre wereld te kunnen loodsen. Na enige desastreuze ervaringen gaven wij het nog één kans. Zonder onze Commissaris Richtingsgevoel togen wij op pad met een route van een tweedaagse wandeltocht die binnenkort wordt georganiseerd in de wonderschone Achterhoek. Geladen in de GPS, maar voor de zekerheid ook uitgetekend op een hopeloos ouderwetse kaart.
Het ging fabuleus! Het vertrouwen in eigen kunnen groeide buitensporig snel en een lichte euforie maakte zich van ons meester. De eerste 8 kilometer... Toen bevonden we ons opeens in de rechterbovenhoek van de kaart, alwaar wij ons 2 minuten daarvoor toch heus links onderin zagen bewegen. Gedrieen kwamen wij vlot tot de conclusie dat de moderne GPS niet voor ons is gemaakt, en het ding verdween in de rugzak. Verder met de kaart, en het liep heerlijk.
Op 32 kilometer kwam Het Inzicht dat het wellicht mogelijk zou kunnen zijn dat de route van Dag 2 geladen was in de edele GPS, maar dat de met veel moeite uitgestippelde route op de kaart toch best van Dag 1 zou kunnen zijn. De slappe lach was het enige dat er nog opzat.
En lachen helpt een mens de kilometers door. De eerste 40 zijn door ons alle 3 glansrijk doorstaan, en redelijk blaarloos! Gezien eerdere ervaringen een enorme opsteker. De tweede 40 kilometer bleek voor een van ons helaas te ver, het lijf had rust nodig en een lijf laat zich niet negeren.
En zo lopen we met zijn 2-en op de bonnefooi (GPS en kaarten zijn voor watjes) op de kop af 40 kilometer. Met brandende voetzolen en met krampende spieren, maar we lopen door. Na 16 kilometers branden wij een kaarsje in de Willibrord Abdij in de Slangenburg, alle hulp is welkom, en even later eten we pannenkoeken. Er komen stukken waarbij we in een heuse trance lopen (wat een fabuleuze ervaring!) en er komen stukken waar geen einde aan lijkt te komen. Op de 35 kilometer gokken we het erop en gooien er een biertje en een wijntje in, met nog maar 5 kilometer te gaan moet dat kunnen. En ook al strompelen we van het terras af, na een paar honderd meter gaat het warempel weer en we komen heelhuids thuis. Trots, dolblij en met vertrouwen. Vertrouwen dat die honderd kilometer uitgelopen gaan worden. Wat een heerlijk gevoel!
Meer lessons learned, mocht u plannen hebben ons lichtend voorbeeld te volgen, vindt u in de update van de DWW Nieuwsbrief die alle sponsoren en andere geïnteresseerden binnenkort ontvangen, http://www.digitalexposurephotography.nl/update/index.html.
zondag 8 mei 2011
Unhappier feet
De vorm van de dag... We spreken er inmiddels veel over in ons clubje Dwazen (DWW). Een veertig kilometer kan voelen alsof de Dag des Oordeels hier is, maar dezelfde afstand kan ook weggestapt worden alsof het niets is. En met 4 vrouwen in een team is de vorm niet op dezelfde dag bij iedereen gelijk.
Vandaag gingen we voor de 40, etappes 6, 7, 8 en 9 van de Trailwalker zelf. Nog zonder routeboek (waar blijft dat ding?) en met slechts één met richtingsgevoel gezegend teamlid waren wij voorbereid door boekjes en kaarten aan te schaffen en zelfs een GPS te huren.
Dit alles helpt niet als je de boekjes en kaarten vrolijk thuis laat liggen en je je niet verdiept hebt in hoe die GPS dan in vredesnaam zou moeten werken. Dus daar liep Eveline met haar neus op 2 telefoons gedrukt (een met de routebeschrijving en een met GPS die liet zien waar wij ons bevonden) te zwaaien naar moi, die iets voorop liep, hier links, nu rechts! Onnodig te zeggen dat de ontspannen tred, zo broodnodig voor dit soort monsterlijke afstanden, ver te zoeken was in dit tafereel. En dus kwam de vorm van de dag om de hoek kijken.
Twee van ons liepen redelijk ontspannen, een vrouw had wat moeite met het weer beginnen na een broodnodige pauze maar de vierde voelde pijnlijke spieren die ze eerder niet voelde. Wij hopen met haar mee dat het een tikje overbelasting is en niets ernstigers! Op de ongeveer 30 (alleen de Hogere Macht weet hoeveel we precies gelopen hebben) bleek het 5 uur geweest te zijn, en met een dag arbeiden voor de boeg, vonden we het mooi geweest.
Ik maak mij zorgen. Over de talenten van de NOVIB om een tocht uit te zetten zodat ook wij hopelozen de route probleemloos kunnen volgen, over de GPS die we verplicht mee moeten nemen (die van vandaag bleek niet voor ons gemaakt) en over de batterij van de iPhone die het geen 30 uur volhoudt met GPS aan. Honderd kilometer lopen is één ding, maar hoe zorgen we er in vredesnaam voor dat het Grote Verdwalen ons niet ten deel valt?
Vandaag gingen we voor de 40, etappes 6, 7, 8 en 9 van de Trailwalker zelf. Nog zonder routeboek (waar blijft dat ding?) en met slechts één met richtingsgevoel gezegend teamlid waren wij voorbereid door boekjes en kaarten aan te schaffen en zelfs een GPS te huren.
Dit alles helpt niet als je de boekjes en kaarten vrolijk thuis laat liggen en je je niet verdiept hebt in hoe die GPS dan in vredesnaam zou moeten werken. Dus daar liep Eveline met haar neus op 2 telefoons gedrukt (een met de routebeschrijving en een met GPS die liet zien waar wij ons bevonden) te zwaaien naar moi, die iets voorop liep, hier links, nu rechts! Onnodig te zeggen dat de ontspannen tred, zo broodnodig voor dit soort monsterlijke afstanden, ver te zoeken was in dit tafereel. En dus kwam de vorm van de dag om de hoek kijken.
Twee van ons liepen redelijk ontspannen, een vrouw had wat moeite met het weer beginnen na een broodnodige pauze maar de vierde voelde pijnlijke spieren die ze eerder niet voelde. Wij hopen met haar mee dat het een tikje overbelasting is en niets ernstigers! Op de ongeveer 30 (alleen de Hogere Macht weet hoeveel we precies gelopen hebben) bleek het 5 uur geweest te zijn, en met een dag arbeiden voor de boeg, vonden we het mooi geweest.
Ik maak mij zorgen. Over de talenten van de NOVIB om een tocht uit te zetten zodat ook wij hopelozen de route probleemloos kunnen volgen, over de GPS die we verplicht mee moeten nemen (die van vandaag bleek niet voor ons gemaakt) en over de batterij van de iPhone die het geen 30 uur volhoudt met GPS aan. Honderd kilometer lopen is één ding, maar hoe zorgen we er in vredesnaam voor dat het Grote Verdwalen ons niet ten deel valt?
Abonneren op:
Posts (Atom)
